Ο ειδωλολάτρης ...

Βρίσκομαι στο μέσον μιας λίμνης. Κοιτώντας τα ήρεμα νερά της παρατηρώ χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες πλαγιές, σύννεφα να ταξιδεύουν και ψάρια να κολυμπούν στο γαλάζιο του νερού. Κοιτώντας πιο προσεκτικά στα ακύματα νερά, παρατηρώ και τον εαυτό μου. Η αντανάκλαση της εικόνας μου είναι μαγευτική και μου απορροφά όλη την προσοχή. Σε απροσδιόριστη ώρα μια αναταραχή δημιουργείται, το νερό ταράσσεται και οι εικόνες χάνονται. Τα είδωλα διαλύονται, σταματούν να υπάρχουν. Ή υπάρχουν;

Παρατηρώντας μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι τα είδωλα εξακολουθούν να υπάρχουν. Σηκώνοντας το βλέμμα μου  παρατηρώ το χώρο έξω από τη λίμνη. Παρατηρώ τα βουνά, τα σύννεφα, και το γαλάζιο ουρανό. Τα ψάρια που είναι; Και εγώ που είμαι; Κατάλαβα ότι προσδιορίζομαι μέσω των ειδώλων και αν εξαφανιστούν τα είδωλα ποιος είμαι; Ποιο είναι το ψεύτικο και ποιο το αληθινό;

Τι είναι είδωλο; Είδωλο είναι η εικόνα που σχηματίζει ο εγκέφαλός δια μέσου των  ματιών όταν φωτεινές ακτίνες πέσουν πάνω τους

Τα είδωλα τα διακρίνω σε τρία είδη:

- α) Πραγματικά είδωλα: είναι αυτά που δημιουργούνται την παρούσα στιγμή στον εγκέφαλο

- β) Είδωλα μνήμης. Είναι τα είδωλα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν, διατηρούνται στη μνήμη και ανασύρονται από αυτήν ανάλογα με την επιθυμία της συγκεκριμένης στιγμής. Έχουν τόση δύναμη ανάλογα με την εντύπωση και τη γοητεία που μου δημιούργησαν κατά τον χρόνο της καταγραφής τους. Όταν η προσοχή μου είναι στο παρόν τα είδωλα μνήμης απουσιάζουν. Όταν το παρόν δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το συμπληρώνω με τα είδωλα που ανασύρω από το παρελθόν και συνήθως τα προβάλω και στο μέλλον. Και επειδή το μέλλον σαν άγνωστο δεν μου παρέχει καμιά πληροφορία μάλλον τα προβάλω στο παρελθόν κάπως τροποποιημένα.

- γ) Είδωλα που σχηματίζει ο εγκέφαλος ακούγοντάς  περιγραφές  από τρίτους Τα ίδια είδωλα σχηματίζονται και όταν διαβάζω ένα βιβλίο που περιγράφει ένα τοπίο, την ψυχή ή τον Θεό. Υπάρχουν και τα θρησκευτικά είδωλα που σχηματίζει η σκέψη, η οποία, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει αυτές τις έννοιες τις υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο φτιάχνοντας ναούς, τζαμιά και παγόδες, που τις στολίζει με αγάλματα  και εικόνες, πιστεύοντας ότι όσο πιο μεγαλοπρεπή είναι όλα αυτά τόσο περισσότερο ευχαριστιέται ο Θεός και τους δίνει την εύνοια του. Και έτσι η σκέψη προσπαθώντας να γνωρίσει το Θεό τον υποβαθμίζει στο δικό της πεδίο σαν είδωλο και τον χρησιμοποιεί κατά το προσωπικό της συμφέρον αναπτύσσοντας εμπορικές σχέσεις με αυτόν (π.χ. εγώ θα είμαι συνεπής πιστός αλλά εσύ θα μου εξασφαλίσεις το αιώνιο μέλλον).

Πως τώρα θα επικοινωνήσει η σκέψη (χρονικός παράγοντας) με το Θεό (άχρονος παράγοντας). Μήπως χτίζοντας μεγαλοπρεπείς ναούς περιτριγυρισμένους από πεινασμένους στους οποίους δεν δίνει κανένας σημασία εκτός από την περίπτωση συναλλαγής με το θεό; Μήπως τάχα δημιουργώντας ομάδες, που η κάθε μία ερμηνεύει με τα δικά της συμφέροντα αυτό που δεν γνωρίζει; 

Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από είδωλα για τον άνθρωπο. Στον ναό βρίσκονται οι εικόνες. Τις βλέπει ο θρησκευόμενος και συγκινείται, τις φιλά, στέκεται μπροστά τους με φόβο ακίνητος. Στον δρόμο βρίσκονται οι αφίσες. Κοιτάζει την επίπλαστη ομορφιά ο περαστικός, βλέπει μια ωραία γυναίκα ή έναν ωραίο άνδρα (φτιαγμένους στα εργαστήρια), και θαυμάζει κάτι που δεν υπάρχει. Στην τηλεόραση θαυμάζει τον ηγέτη, εκείνον τον κενό πλην όμως χαρισματικό στον λόγο πολιτικό, που του βιάζει το μυαλό με μαεστρία. Τον ακολουθεί. Στον αθλητισμό, διαλέγει τον δικό του ήρωα (είδωλο), τον παρακολουθεί συνεχώς, συγκινείται με την χαρά του, πέφτει σε θλίψη με την αποτυχία του.

Ανάλογα με τη γοητεία που μου δημιουργούν τα είδωλα, προσπαθώ να τα διατηρήσω περισσότερο ή λιγότερο. Αν μου ασκούν πολύ μεγάλη γοητεία  για μεγάλο χρονικό διάστημα καταλαμβάνομαι από έμμονες ιδέες. Έτσι ο εγκέφαλος είναι γεμάτος με είδωλα τα οποία με κατευθύνουν. Και εγώ επενδύω σε αυτά.

Όλα τα είδη των ειδώλων προβάλλονται στο ίδιο κέντρο του εγκεφάλου και έτσι μου διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα άσχετα  από το αν ένα γεγονός έχει συμβεί ή έχω φανταστεί ότι συνέβη.

Όταν είμαι σε καλή διάθεση προβάλω θετικά είδωλα ενώ όταν είμαι σε κακή προβάλω αρνητικά τα οποία προσπαθώ να αποφύγω και να μην τα σκέφτομαι. Άλλες φορές γίνομαι ειδωλολάτρης και άλλες  ειδωλομάχος που είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όλα τα είδωλα μάχονται μέσα μου διεγείροντας παράλληλα και το αντίστοιχο συναίσθημα. με σκοπό να μου αποσπάσουν την προσοχή  και έτσι να αποκτήσει κάποιο από αυτά κυριαρχία. Κάθε φορά με καλούν να πάρω θέση. Έτσι σε όποιο είδωλο δίνω την προσοχή μου (άρα και την ενέργεια μου) αυτό επικρατεί για όσο χρονικό διάστημα το σκέφτομαι. Όταν αποσύρω την προσοχή μου από αυτό τότε το είδωλο διαλύεται δίνοντας τη θέση του στο επόμενο.

Η σκέψη λειτουργεί μέσω των ειδώλων και της γοητείας που της ασκούν αυτά. Έτσι επενδύω στα είδωλα παρατηρώντας παράλληλα ότι η μάχη μεταξύ τους είναι αέναη. Και ποιος παράγοντας μπορεί να σταματήσει αυτή τη μάχη. Μήπως ένα ισχυρότερο (άρα και ιδανικό) είδωλο κατασκευασμένο από τη σκέψη; Επομένως  η μόνη δυνατότητα της σκέψης είναι να δημιουργεί είδωλα άρα και ο σκεπτόμενος άνθρωπος, σαν μέρος της σκέψης είναι και αυτός εξ ολοκλήρου είδωλο.

Der Wartesaal …

Der feuchte Morgen erwischte mich im Park der Stadt. Mein täglicher Spaziergang in ihm schenkt mir lebensspendende Atemzüge, die Lungen füllen sich mit reiner, in diesem gesegneten Garten gefilterten, Luft. Die Ausdauer für den Alltag steigt.

Diesmal, gleich beim Verlassen des Parks, blieb ich kurz vor einem Gebäude stehen, das mir bislang noch nicht aufgefallen war. Es war eine Kugel. Bei einer überschlägigen Berechnung stellte ich fest, dass sie die gleichen Dimensionen besaß wie die Erde, nur in kleinerem Maß. Ich blieb für einen Moment fassungslos stehen, dann lief ich ihm entgegen.

Als ich mich ihm näherte, las ich am Eingangssturz „Warteraum“. Sonst nichts. Ich kam näher heran. Mich reizte die dorische Schrift. Ich stieg auf die oberste Stufe der Treppe und öffnete die Tür. Ich schritt etwas zögerlich hinein, bis ich den dumpfen Schlag hinter mir hörte, die Tür schloss und … verschwand!

Für einen Moment geriet ich in Panik. Dann jedoch erkannte ich im schwachen Licht viele Menschen, die im Kreise saßen. Jeden Alters, Geschlechts und jeder Rasse, da ich Weiße und Schwarze, Asiaten und Indianer erkannte. Mein Blick fing an sich zu drehen, um alle diese Gesichter zu erfassen. Sie waren jedoch unzählig viele. Ich hörte auf.

 «Wo bin ich, und was macht ihr hier?» fragte ich die Anwesenden.

 «Du befindest dich im Saal der Hoffnung und wir üben Geduld. Wenn du es bis hierher schaffst, wirst du eingefangen und du entkommst nie, oder besser gesagt sehr schwer», antwortete ein Älterer.

Was ist die Hoffnung?

Die Hoffnung ist der Abstand zwischen dem Verlangen und dessen Erfüllung. Sie stammt offensichtlich aus dem Denkvorgang. Ihre Zuständigkeit befindet sich immer in der Vergangenheit, ihre Gier jedoch strebt nach der Beherrschung auch der Zukunft. Wie bekannt, ist das Denken eindimensional. Es bewegt sich im Gleichschritt mit der Zeit. Sein Hauptmerkmal ist seine Verweigerung, sich mit dem Erreichten abzufinden. Und da es den Wunsch nicht erfüllen kann, es fantasiert, erwünscht, erwartet, also es hofft. Und die Gegenwart ist natürlich immer abwesend.

Demnach stellt die Hoffnung die Projektion der Vergangenheit in die Zukunft dar.

Die Menschen im Saal der Hoffnung öffneten sich und fingen an zu sprechen:

           

«Ich bin der zweitreichste Mensch in der Welt, aber ich möchte der erste werden»

 «Ich will Macht erlangen, um über die anderen und deren Schicksal zu herrschen»

 «Ich sitze hier und hoffe, wenn ich sterbe, ins Paradies zu kommen»

 «Ich will, dass meine Partei bei der Regierung dabei ist, damit ich Arbeit habe. Ich habe Angst von der Partei auszutreten, ich werde verschwinden, wenn ich aus ihrer Umarmung ausschere. Denn ich hoffe, dass die Politiker mir das irdische Paradies anbieten werden». 

 «Ich glaube an meinem Glauben und übe Geduld bis mir Gottes Worte offenbart werden, während ich gegen Seine Lehre handele. Muß ich noch lange warten?»

 «Ich übe Geduld bis meine Traumfrau zu mir kommt. Ich bin beim Warten alt geworden, sie auch. So hoffe ich auf das nächste Leben, wo wir beide jung sein werden, dass sich die Situation besser entwickelt».

 «Ich bin unbedeutend und ich möchte wichtig werden, so dass mich die naiven bewundern».

 «Ich hoffe auf eine gerechte Welt, aber ich weigere mich, mich von meiner inneren Ungerechtigkeit zu trennen».

 «Ich bin böse und hoffe, künftig ein guter Mensch zu werden, aber ich weiß nicht was mich daran hindert es jetzt zu tun».

Und so setzten die Menschen im kreisrunden Saal fort, ihre Wünsche, ihren Willen zu äußern. Sie lebten und atmeten für all das. Sie hatten die Wirklichkeit total vergessen, in der sie lebten, sie war für sie nicht existent, sie interessierte sie nicht. Ihre gesamte Energie war in die Zukunft gerichtet. Den hinterhältigsten Feind, der ständig lauert, einem alles weg zu schnappen. Und du, eingeschüchtert, sitzt machtlos vor ihm.

Das Denken ist unser Dynast. Es hält uns gefangen. Es hindert uns daran aufzustehen, seine hinterhältigen Fesseln zu durchbrechen. Und es schafft es ausgezeichnet. Wenn man gierig ist und die Zukunft beherrschen will, wird automatisch die Falle der Hoffnung errichtet. Sobald der eine Wunsch in Erfüllung gegangen ist, wird man von der Hoffnung in der Erwartung des nächsten Wunsches eingefangen, und des übernächsten, und so beharrt man ununterbrochen in der Warteschlange…..

Die Gegenwart ist Handeln. Sie ist pure Energie, solange Uneigennützlichkeit herrscht. Das Denken ist gerissen, es intrigiert immer, um seine Interessen durchzusetzen. Und der persönliche Nutzen ist eine Katastrophe für die anderen. Womöglich auch für sich selbst, aber das interessiert nicht.

Als letzter sprach der Elder: «Viele Dinge worauf ich gewartet habe, sind nicht eingetreten. Andere ereigneten sich, die ich nicht erwartet habe. Die Zeit ist eine sonderbare Angelegenheit, manchmal verstreicht sie langsam und manchmal schnell, und immer in diesem Ablauf herrscht Erwartung».

«Du Edler, auf was hoffst Du?»

«Ich hoffe auf einen schmerzfreien Tod. Jetzt, wo ich jedoch darüber nachdenke, die Hoffnung ist ein langsamer Tod, und deswegen stirbt sie zuletzt».

«Und warum soll sie nicht als erste sterben?» fragt ich ihn mit einer Naivität, die meine eigen ist.

Weil, wenn sie als erste stirbt, wird sie dir Mensch deine Freiheit geben. Und du hältst sie nicht aus.

Am Rande des Saals spielte ein Kind sorglos mit seinen Spielsachen. Seine gesamte Energie befand sich in der Gegenwart. Es ignorierte die Hoffnungen und die Ängste der Anderen. War der Saal für das Kind unsichtbar?

Was meint ihr?

Die Bewohner der Welt…

L’Intellectuel …

Chez moi, j’ai un bureau classique en noyer, véritable chef d’œuvre de bois sculpté. Autour de moi les bibliothèques couvrent presque la totalité de quatre murs de la grande chambre laissant un espace ou se trouve la cheminée. Devant la cheminée, il y a mon salon. Les bougies allumées donnent une étrange expression aux traits sévères de mon visage que mon hypocrisie adoucit quand je me trouve devant un public.

C’est là que je me suis assis maintenant et ma pensée se tourne vers le passé.

A l’école j’ai toujours voulu me distinguer et que l’attention de mes camarades soit sur moi, c’est pourquoi je créais toujours de problèmes. J’étais arrogant, j’étais excentrique,  souvent je sentais les grandes différences que j’avais avec eux. A la fin, j’arrivais toujours à être le chef. Certains m’appelaient “moulin à paroles”. Je ne le supportais pas (bien que l’acceptant silencieusement) et parce que toujours je voulais impressionner, j’avais comme but de devenir orateur. 

J’ai voulu tout lire. J’ai lu tous les principaux philosophes (anciens et modernes) qui parlent *de liberté, justice, démocratie et des autres vertus qu’un homme doit posséder et parce que je ne pouvais pas les comprendre, je sous-estimais leurs messages et les interprétais à mon avantage et selon mes préjugés.

Ainsi j’ai conquis le pouvoir. Pourtant mon pouvoir repose sur mon ignorance et mon ignorance se trouve dans tous les domaines (scientifique, théologique, sociologique, politique) à laquelle j’ajoute des conclusions arbitraires et des dogmes. J’ai réussi à devenir le communiquant* mondial. J’ai communique* la peur humaine en espoir pour une société idéale (dans ce monde ou dans l’autre)  sans violence alors que moi je continuais à être violent. Mon public qui était plein d’angoisse (de même que moi) essayait de combler le vide par mes théories qui donneraient fin à leurs insécurités et à leurs peurs.

Au fur et à mesure du temps ma vanité grandissait. J’ai réussi à avoir le respect de la société. Quand je me trouvais dans la rue, dans un amphithéâtre, dans un gala, dans une église, dans une assemblée des hommes des arts et des lettres, dans n’importe quel temple de la pensée, ils me regardaient avec admiration et plusieurs fois je les ai entendus murmurer « C’est l’intellectuel ». Je voulais être partout reconnu et qu’on m’admire. J’ai réussi assez facilement en voyant que les gens sur mon passage baissaient la tête et me saluaient avec respect. Je leur donnais la mesure de leur médiocrité.

En attendant la prochaine conférence, je fais mon autocritique. Des gens vont venir partager ma connaissance.

Mon thème préféré de débat est la vie et son sens. En ignorant que la pensée est un sous ensemble de la vie, je luttais en vain pour donner des réponses.  Je me rendais compte que la façon dont ma pensée analyse était faussée à cause de sa restriction. Elle s’appuie sur des points de vue théologiques, philosophiques et scientifiques en créant des erreurs. Sur ses erreurs se bâtit mon pouvoir car avec ma rhétorique je communique mon avis à votre connaissance. Plus mon ignorance est grande et grande l’impression que je veux créer, plus j’utilise des phrases pompeuses, des significations ambiguës et des concepts abstraits, plus le public ne me comprend pas et me prend pour un sage. Mon effort à conserver cette image devant mon public (et en dehors) m’isole. A l’extérieur je suis Dieu, alors qu’intérieurement je me sens une épave. Je suis comme un malheureux dans des perceptions vieilles et sans valeur que ma rhétorique présente comme nouvelles. Il suffit qu’elles représentent mon intérêt (ce que je note silencieusement).

Mais oui, je suis l’intellectuel.  Il est impossible de discuter avec moi parce que je crois que seulement moi j’ai la connaissance, alors que vous avez l’ignorance. Vous, vous avez peur de vivre seuls et car vous êtes incapables de vous tenir sur vos pieds, je vous offre des béquilles. Moi, je suis ici pour vous. Comme un vampire énergique, j’absorbe votre énergie par l’admiration que vous avez pour moi et je vous offre tranquillité grâce à l’hypnose … de mes discours.

Je me demande vraiment, parfois, que feriez-vous sans moi. Qui vous apprendrait la vie ? La vie que vous avez peur de regarder droit dans les yeux,  de  vivre comme elle est (pas comme l’intérêt individuel exige), de savourer chaque moment, de sentir l’aura de joie. La vraie vie qui se trouve en dehors de la limite de la pensée et le conflit qu’elle crée. L'action de l'énergie propre est intelligence (qui est au-dessus de la loi action-réaction (en créant conflit donc détérioration). Elle est toujours présente et située dans l'unité et l'altruisme plutôt que dans la division et l'égoïsme de la pensée… Les forces d'inertie (ou des habitudes sociales) et les préjugés qui s’opposent au progrès et brisent l'ensemble, ne permettent pas la mise en œuvre de nouvelles idées en promouvant l’atermoiement (aujourd'hui, je suis troublé, mais dans un avenir incertain je deviendrai correct  …).

A la fin de la dernière conférence, l'impatience et la libido atteignaient leur apogée. J’attends maintenant l'admiration et les applaudissements de mon public, qui stimulent toujours ma vanité. La conférence était finie mais elle n’était pas suivie d’applaudissements. Tout le monde se tenait debout et silencieux. A ce moment, je regarde leurs yeux glacés et je comprends qu’ils exigeaient de leur retourner toute l'énergie que je leur avais enlevée depuis des années. D’agresseur je suis devenu victime. L'image que j’essayais de conserver depuis tant d’années était détruite. En faisant cette constatation, je me suis effondré sur le siège. Alors les applaudissements ont commencé.

Traductionparl’original
Dominique Guionis et Martha Isaakidi

Le Rôle ...

C’était juste après l’après-midi. Les rayons du soleil s’inclinaient édulcorants vers la nature. Les grandes montagnes désignaient une peinture magnifique dans laquelle je traversais tranquille le chemin solitaire du protagoniste. Je regardais le relief et je m’arrêtais près de sources pour me rafraichir. Je marchais doucement sur la pierre dure.  Mes poumons se gonflaient d’air pur. Une brise caressait mon âme et mon corps en route pour l’ancien théâtre.

Le chemin m’a conduit jusqu’à un versant. De loin j’ai noté combien il était grand et abrupt. Lorsque je suis arrivé, l’ancien théâtre à ses contreforts s’est élevé devant moi. Il n’était pas majestueux, comme les théâtres que nous sommes habitués à voir. Les tailleurs de pierres avaient travaillé le rocher et ils avaient sculpté les sièges des spectateurs.  

Quelques rangées seulement, mais harmonieusement disposées avec l’ensemble.  Devant la première rangée de spectateurs, il y avait deux places solitaires, deux trônes de pierre qui délimitaient d’une certaine manière les rapports des protagonistes et des spectateurs. La scène du théâtre, un chef d’œuvre pavé, formait un demi-cercle. Au-dessous de la scène,  un bâtiment en pierre était utilisé comme vestiaire des acteurs.

Je me trouve maintenant dans les coulisses et j’attends le début de la première où j’ai le rôle principal avec un groupe d’acteurs importants et un metteur-en scène exceptionnel. Le succès de la représentation dépend de la “véracité” de mon interprétation pour que le spectateur puisse s’identifier émotionnellement avec moi.  Tumulte en dehors du théâtre. Les spectateurs arrivent.  

En attendant sonner la cloche du théâtre, je réfléchis à l’importance des rôles de ma vie. Toute mon éducation, depuis mon enfance jusqu’ aujourd’hui, se faite à travers les enseignements traditionnels qui sont soumis aux obligations et aux préjugés de la société dans laquelle je vis.  Moi, je suis appelé à jouer tous ces rôles constamment par peur du rejet. Plusieurs rôles que j’ai joués m’ont amené sans raison dans de directions différentes.     

La pression subconsciente des rôles dans toute ma vie et leur acceptation m’ont conduit à la profession d’acteur. Il est connu que l’acteur {grec : ithopoios} est celui qui notifie “ethos”. Mais que signifie “ethos”? Linguistes inexpérimentés et soi-disant philosophes essaient de donner quelques définitions. Mais comment peut-on définir (voire limiter) une situation qui se trouve en dehors de l’expérience de celui qui l’a décrit. C’est impossible, une vraie imposture.

Pendant le spectacle j’essaie de m’identifier au héros de l’œuvre (donc de donner le meilleur de moi) et en jouant le rôle d’une personne que je considère importante, j’oublie combien je suis insignifiant. Comme ça je cherche refuge dans toutes sortes d’échappées que sont les rôles.

Mon rôle préféré se trouve dans la comédie qui te permet de t’échapper momentanément de tes problèmes qui t’attendent quand tu sors de la salle. Je ne supporte pas mon role, c’est pourquoi mes propos concernent le heros suivant que j’essaie d’imiter. A la fin de la représentation, les applaudissements du public confirment mon existence. Quand je pense à la salle vide, je suis paniqué. Le spectateur qui est toujours réceptif doit être d’accord avec les directions du metteur en scène pour que son spectacle ait du succès. C’est pourquoi les efforts du metteur en scène, prenant en compte les insuffisances du public, sont d’utiliser sa propre imagination pour combler les lacunes de l’un et de l’autre.  

Après la fin du spectacle, je me suis retrouvé seul à la maison, perdu dans des émotions bipolaires qui me captivent et m’enferment dans des oscillations psychologiques, des transitions et des pensées qui consistent de connaissance limitée et des préjudices en m’interrogeant sur le sens de la vie. Je me demande si la vie est un rôle ou une situation en dehors.

Quand je pars du théâtre, je suis en même temps le metteur en scène, l’acteur et le spectateur.

Malgré toute l’imagination que j’utilisais pour sortir de mes émotions et de mes pensées,  comme metteur en scène j’échouais toujours. J’observe que je vis dans un système totalement absurde et que la difficulté de trouver une interprétation m’aidant à m’échapper conduisait à malentendus, imaginations, évasions et rêves.     

Je voudrais interpréter ce système dans lequel je vis, parce qu’en regardant la domination qu’on m’impose, je comprends qu’il limite les degrés de ma liberté. Chaque degré de liberté se trouve plus proche à la domination d’un domaine. Je constate qu’elle me contrôle et me donne des directions. Pourtant, je le domine parfois, quand je ne fais aucun effort pour l’interpréter, autrement j’expose mon interprétion et par conséquence moi-même (et mon enfermement).   Comme metteur en scène, je décide quelle image je veux présenter au spectateur. Ainsi, je m’expose moi-même comme spectateur et je me piège à mon jeu (alors à l’insuffisance de ma performance).     

Comme acteur, je joue le rôle qui m’a été imposé par la vision limitée du metteur en scène sur la réalité. Par là le spectateur perçoit la réalité. Mes observations me permettent de m’identifier. En réagissant comme spectateur face au metteur en scène se crée un nouveau scénario mais le conflit demeure entre les deux antagonistes. Désormais, l’interprétation du metteur en scène jouée par l’acteur et vue par le spectateur demeure la même. Nous sommes tous agressés et victimisés.           

Dans ma solitude parfois, j’aperçois que mes observations sur l’enfermement se trouvent hors du système. Dans cette situation ne domine aucune pensée. La même chose arrive avec les émotions.

Quel est votre rôle?
Y a-t-il un moyen d’évasion?

Traduction parl’original 

Dominique Guionis et Martha Isaakidi

Ο φόβος ...

Το πρωινό ήταν μαγευτικό. Η αλμύρα χτυπούσε ελαφρά τα πρόσωπα και τα νότιζε. Το καφεδάκι είχε αληθινή γεύση. Μπλέκονταν οι θεσπέσιες μυρωδιές και ο χρόνος είχε χαθεί. Υπήρχε μόνο το παρόν και ο παφλασμός της θάλασσας.

Από το βάθος της σχεδόν ερημικής παραλίας, μια φιγούρα, νωχελικά κινούμενη, μας πλησίασε και κάθισε ακριβώς δίπλα μας. Άνδρας απροσδιορίστου ηλικίας. Μας κοίταξε και μας καλημέρισε. Ανταποδώσαμε τον χαιρετισμό.

Η πρωινή αύρα που μας είχε κυκλώσει, με την άφιξη του άγνωστου άνδρα εξαφανίστηκε. Κοιταχτήκαμε αλλήλοις. Κοιτάξαμε και τον νεοφερμένο συνάνθρωπό μας και παρατηρήσαμε ότι το ύφος έσκιαζε τις λαμπερές ακτίνες του ήλιου. Ήταν σκοτεινό. Δεν είχε καμία ενέργεια.

Μας κοίταξε με μάτια θλιμμένα, στάθηκε ώρα σιωπηλός και σαν να αναθάρρησε, μας είπε: Έχετε χρόνο να με ακούσετε; κοιταχτήκαμε και του απαντάμε: στο παρόν ζούμε, οπότε μιλήστε μας.

Από μικρός φοβόμουν την ζωή. Δηλαδή, σαν παιδί, φοβόμουν τους γονείς μου, τις απειλές τους και τις διαρκείς απαγορεύσεις τους.  Μεγαλώνοντας, αντιμετώπισα τις απειλές των ιερέων, και την αιώνια κόλαση που έχουν μέσα τους. Δέχτηκα τους πύρινους λόγους – που στο όνομα της αγάπης στρέβλωσαν τον Λόγο του Χριστού.

Στο σχολείο, ο φόβος συνεχίστηκε. Από την συμπεριφορά των εκπαιδευτικών και από το τι θα γίνω στο μέλλον.  Παράλληλα, ο φόβος της ήττας της ομάδας μου, με έκανε και κατέθετα όλο μου το χαρτζιλίκι και την ενέργειά μου σε αυτήν, με αποτέλεσμα, να φανατιστώ, να εγκλωβιστώ και να «υπηρετώ» την ομάδα, και δια μέσω αυτής της ομάδας την εξουσία, πολιτική και θρησκευτική.

Αργότερα, φοβόμουν ότι δεν θα βρω κορίτσι, και όταν το βρήκα φοβόμουν ότι θα το χάσω. Όταν βρήκα δουλειά στην συνέχεια της ζωής μου, φοβόμουν μην την χάσω. Όταν έγινα ελεύθερος επαγγελματίας φοβόμουν μην χάσω τους πελάτες μου. Όταν αγόρασα σπίτι φοβόμουν μην μου το πάρουν οι τράπεζες. Όταν έγινα βουλευτής, διαπίστωσα ότι ο φόβος των ψηφοφόρων μου με έθρεφε. Και φοβόμουν μήπως χάσω την εξουσία  - που μου παρείχε όλες τις ανέσεις εις βάρος της μάζας, που υποκρινόμουν ότι την υπηρετούσα.

Σε όλη μου την ζωή έμεινα σε απέραντη μοναξιά γιατί φοβόμουν να επικοινωνήσω με οτιδήποτε – παρ’ ότι ήμουν μέρος του κόσμου. Τελικά, έφτασα μέχρι εδώ, κυριευμένος από τον φόβο, και τώρα φοβάμαι να μην πεθάνω.  Φοβήθηκα την ζωή, φοβάμαι και τον θάνατο.

Καλέ μας άνθρωπε, τόση ώρα σε ακούμε αλλά δεν συστηθήκαμε. Ποιος είσαι;

Σηκώθηκε από την καρέκλα, μας κοίταξε επίμονα και είπε: Είμαι ο φόβος σας.  Και εξαφανίστηκε στην καταχνιά που δημιούργησε με την παρουσία του.

Χάθηκε η φιγούρα του στην ερημική παραλία, και ο λαμπρός ήλιος συνέχισε να μας δίνει ζωή.

La nouvelle conscience

Lors du crépuscule j’étais assis insouciant sur le petit balcon surplombant une rue vide. Il régnait un silence presque parfait, comme celui qui survient seulement après un magnifique coucher de soleil quand la terre toute entière retrouve la paix.

La rue à mes pieds était vide, vide moi aussi de pensée et de sentiments, j’avais l’impression que même les électrons s’étaient arrêtés de tourner autour du noyau ! Comme si je me trouvais au vide quantique. Dans ce silence, du bout de la rue et d’horizons différents sont apparus deux groupes qui criaient en venant vers moi. Tumulte. Je reviens au moment où ma pensée s’était arrêtée. Quand la foule arriva jusqu’à moi et stoppa. Certains criaient “Oui”, les autres “Non”. La raison, je ne la connaissais pas. Ils ont continué un moment, puis se sont éloignés.

Pourtant les voix entendues, restaient en moi et me demandaient de prendre position. Dans ce contexte, le ”Oui” et le ”Non” demandaient une recherche plus approfondie. Selon cette question existententielle, la pénurie et l’adéquation sont les deux faces de la même monnaie (elles sont en continuelle mutation).

Quelle était pourtant la vraie question, quelle était son importance pour moi. Y avait-il vraiment une question?

Qui au fond de moi doit décider?  Le possédant ou l’indigent?

N’importe qui décidera au fur et à mesure du temps, il est possible qu’il se trouve dans une position inverse et comme ça je me sentirai toujours indigent. La conscience sera toujours le résultat de la pénurie et de l’adéquation. C’est Dieu qui vient combler cette pénurie. Mais que représente Dieu? Par la pensée, je définis comme Dieu l’affichage de la mesure de mon échec.

Je le distingue en deux catégories:

1)      Le Dieu des idéalistes (leur pénurie pour certains sera remplie surtout post mortem ou pour d’autres dans la réincarnation).

2)      Le Dieu des matérialistes (leur pénurie sera remplie lorsque l’humanité arrivera à une société sans classes).

Le point commun de deux est la foi. L’adéquation à une foi souligne immédiatement la pénurie de la personne qui l’utilise. Un idéaliste fidèle croie que sa pénurie (insuffisance) personnelle sera couverte pas sa foi en Dieu (ce comportement est complaisance, une sorte d’Hypnose) et de cette façon donne une fausse consistance à sa pénurie. Perpétuant sa pénurie il se comporte comme Dieu, il coexiste avec Lui comme un Dieu. Autrement Dieu existerait-il?

Le fidèle matérialiste se trouve en continuelle pénurie.

Un autre point commun est qu’ils s’identifient avec l’objet de leur projection et ainsi ils s’autodéterminent et ils s’autolimitent. Chaque identification est une fausse conscience. L’âge précoce se base sur la pensée où règne la loi de l’action-réaction.

Nous sommes plusieurs facettes. Nous sommes différents au travail et différents à la maison. On parle de démocratie alors que nous sommes autoritaires. Nous prétendons que nous aimons notre prochain (le dogme du bon chrétien)  mais nous le tuons avec nos actes. Nous avons conscience de notre pluralité. Comment est-ce possible qu’un esprit qui est partagé en plusieurs morceaux ait conscience du tout ?

Si on essaie de comprendre l’ “ego“  de notre personnalité complexe, on recouvre une à une ses différentes couches, on examine chaque pensée, chaque motivation et on analyse. Cette analyse peut durer des années, voire des siècles. Elle nous perturbe, elle nous désoriente, elle déforme notre existence qui est une entité complexe laquelle subit continuellement toute forme d’influence qu’il rencontre.

Nous pouvons découvrir que le chemin d’analyse n’est pas le bon chemin. Il ne mène nulle part. Seulement si on voit notre existence en totalité et quand notre esprit n’est pas divisé, on voit la vérité dans son intégralité.  Pouvons-nous le faire?

La plupart d’entre nous ne peuvent pas le faire, parce que nous n’avons jamais traité le problème sérieusement car nous ne regardons jamais véritablement notre existence même si on croit le faire. On critique les autres, on perd le contrôle en justifiant les choses ou nous craignons de les regarder en face. Cependant quand on voit intégralement, la peur n’existe pas, les contradictions non plus et naturellement il n’y a pas de collision.

Le résultat de l’action-réaction est la collision et de là vient la violence.  Dans le domaine de la pensée la violence est inévitable, donc dans le domaine de la pensée il n y a pas de solution. La paix n’existe pas.

L’intelligence existe à l’âge mature (nouvelle conscience). Le couple de contradictions n’existe plus. Il y a énergie pure laquelle est suivie par l’action appropriée. Les miroirs sont brisés et la personne est dissoute, notre narcissisme ne se reflète plus dans les chemins aquatiques de chaque charme fabriquée.

La vraie conscience se trouve au-delà du “Oui “ et du “Non“, au-delà de la négation et de l’affirmation, au-delà  de la collision du couple des contraires. Elle est au-delà de deux parce que je les ai fait un. C’est la perception instante (inspiration) du véritable “Etre“. A l’intelligence qui se trouve hors du temps, il y a intégralité tandis que dans la pensée il y a division. Elle est loin de l’existentialisme dans la vallée de la mort, maison de morts vivants.  C’est la plénitude.

La nouvelle conscience est de s’abandonner aux eaux thérapeutiques de la vie.

Traduction parl’original 

Dominique Guionis et Martha Isaakidi

Ο Ρόλος ...

Ήταν λίγο μετά το απομεσήμερο. Οι ακτίνες του ήλιου είχαν γείρει και γλύκαιναν την φύση όπως την κοιτούσαν. Τα μεγάλα βουνά, σχημάτιζαν έναν εξαιρετικό πίνακα και μέσα σε αυτόν βάδιζα το μοναχικό μονοπάτι του πρωταγωνιστή. Χωρίς βιάση. Παρατηρώντας το γεωγραφικό ανάγλυφο, σταματώντας στις πηγές για να δροσιστώ, πατώντας απαλά την σκληρή πέτρα, φούσκωναν τα πλεμόνια μου από καθαρό αέρα. Ένα αεράκι χάιδευε ψυχή και σώμα, και οδοιπορούσα για το θέατρο.

Το μονοπάτι με οδήγησε σε μια πλαγιά. Από μακριά διέκρινα την όγκο της και την αψάδα της. Σαν έφτασα σε αυτήν, μπροστά μου, στα ριζά της, σηκώθηκε το αρχαίο θέατρο. Δεν ήταν μεγαλοπρεπές, σαν αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Λιθοξόοι ζηλευτοί είχαν δουλέψει τον βράχο και είχαν σκαλίσει τις θέσεις των θεατών. Μερικές σειρές όλες κι όλες, μα αρμονικά τοποθετημένες με τον υπόλοιπο χώρο. Μπροστά από την πρώτη σειρά των θεατών, στέκονταν δυό μοναχικές θέσεις, δυό πέτρινοι θρόνοι. Και οριοθετούσαν κατά κάποιο τρόπο τις σχέσεις πρωταγωνιστών και θεατών. Η σκηνή, ένα πλακόστρωτο αριστούργημα, σχημάτιζε ημικύκλιο. Και πίσω από αυτήν, ένα πέτρινο οίκημα, που χρησίμευε για τα καμαρίνια των ηθοποιών.

Βρίσκομαι τώρα στα παρασκήνια του θεάτρου και περιμένω να αρχίσει η πρεμιέρα της παράστασης που έχω τον βασικό ρόλο, με μια ομάδα σημαντικών ηθοποιών και έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη. Η επιτυχία της παράστασης εξαρτάται από το πόσο «ζωντανά» θα ερμηνεύσω τον ρόλο μου ώστε ο θεατής να μπορέσει να συνδεθεί συναισθηματικά μαζί μου. Απ’ έξω, ακούγεται οχλαγωγή. Καταφθάνουν οι θεατές για την παράσταση.

Περιμένοντας το κουδούνι της παράστασης σκέφτομαι τη σημασία που παίζουν οι ρόλοι στη ζωή μου. Όλη η νουθεσία μου, από την παιδική ηλικία έως και σήμερα, γίνεται μέσω παραδοσιακών διδασκαλιών και βασίζεται στα πρέπει και στις προκαταλήψεις της κοινωνίας που ζω. Και εγώ καλούμαι να παίζω όλους αυτούς τους ρόλους με συνέπεια, διότι μπροστά μου χάσκει ο φόβος της απόρριψης. Από τους πολλούς ρόλους που έχω παίξει, κατάντησα ρολό που κυλά σε διάφορες κατευθύνσεις χωρίς νόημα.

Η υποσυνείδητη επιβολή των ρόλων που μου επιβλήθηκαν σε όλη μου τη ζωή και τους αποδέχτηκα, με έστρεψαν στο επάγγελμά του ηθοποιού. Και ως γνωστόν ο ηθοποιός είναι αυτός που ποιεί το ήθος. Αλλά τι είναι το ήθος; Αδαείς φιλόλογοι και δήθεν φιλόσοφοι προσπαθούν να δώσουν διάφορους ορισμούς. Αλλά πώς μπορεί να ορισθεί (άρα και να περιοριστεί) μια κατάσταση που είναι έξω από την εμπειρία αυτού που την περιγράφει; Αυτό είναι αδύνατον, σκέτη ματαιοπονία.  

Κατά τη διάρκεια της παράστασης προσπαθώ να ταυτιστώ  με τον ήρωα του έργου (άρα και με την ιδανική προβολή μου) και παίζοντας το ρόλο κάποιου που θεωρώ σημαντικό, ξεχνάω το πόσο ασήμαντος είμαι. Έτσι καταφεύγω σε όλων των ειδών τις φυγές που υποδεικνύουν οι διάφοροι ρόλοι.

Ο αγαπημένος μου ρόλος βρίσκεται μέσα στην κωμωδία γιατί μέσα από αυτήν ξεφεύγεις στιγμιαία από τα προβλήματα σου. Όταν βγαίνεις από την αίθουσα αυτά σε περιμένουν εκεί. Τον δικό μου ρόλο δεν τον αντέχω, γι’ αυτό οι συζητήσεις μου είναι για τον επόμενο ρόλο που προβάλει έναν άλλο ήρωα που θα προσπαθήσω να μιμηθώ. Στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα του κοινού επιβεβαιώνει την ύπαρξή μου. Όταν σκέφτομαι τη πλατεία του θεάτρου άδεια από θεατές με πιάνει πανικός. Ο θεατής που είναι πάντα ο αποδέκτης πρέπει να συμφωνεί με τις επιταγές του σκηνοθέτη για να έχει επιτυχία το έργο, γι’ αυτό η προσπάθεια του σκηνοθέτη είναι, αφού μελετήσει την ανεπάρκεια του κοινού, να την συμπληρώσει με την δική του φαντασίωση έτσι ώστε να καλυφθεί η ανεπάρκεια και των δύο.

Μετά το τέλος της  παράστασης βρέθηκα μόνος στο σπίτι μου. Χαμένος μέσα στο δίπολο των συναισθημάτων, που με παρασύρουν και με εγκλωβίζουν σε ρευστές ψυχολογικές διακυμάνσεις και μεταπτώσεις, και των σκέψεων που συντίθενται από περιορισμένη γνώση και προκατάληψη, αναρωτιέμαι για το νόημα της ζωής. Αναρωτιέμαι αν η ζωή είναι ρόλος ή κατάσταση έξω από αυτόν.

Έξω από το θέατρο είμαι και ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός και ο θεατής.

Σαν σκηνοθέτης όση φαντασία και αν έβαζα για να βγω έξω από το πεδίο του ελέγχου των  συναισθημάτων και των σκέψεων πάντα αποτύχαινα. Παρατηρώ ότι όλο το σύστημα που ζω είναι παράλογο και η αδυναμία της οποιασδήποτε ερμηνείας που θα με έβγαζε έξω από αυτό με οδηγούσε σε παρερμηνείες, φαντασιώσεις, φυγές και όνειρα. Θέλω να ερμηνεύσω αυτό το σύστημα που βρίσκομαι, γιατί βλέποντας την κυριαρχία που ασκεί πάνω μου, περιορίζει τους βαθμούς ελευθερίας μου. Και βαθμός ελευθερίας είναι ο βαθμός κυριαρχίας ενός πεδίου. Παρατηρώ ότι στο βαθμό που κυριαρχεί το πεδίο πάνω μου, με ελέγχει και με κατευθύνει. Αλλά πραγματικά κυριαρχώ πάνω σε ένα πεδίο όταν δεν κάνω καμία προσπάθεια για να το ερμηνεύσω, ειδάλλως προβάλω την ερμηνεία μου, δηλαδή τον εαυτό μου (άρα και τον εγκλωβισμό μου). Ως σκηνοθέτης αποφασίζω για το πώς πρέπει να ανακλάται η εικόνα μου ως ηθοποιού στον θεατή. Και έτσι σαν θεατής προβάλω τον εαυτό μου και παγιδεύομαι στην προβολή μου (δηλαδή στην ανεπάρκεια της ερμηνείας μου).

Σαν ηθοποιός παίρνω το ρόλο που μου επιβάλει η περιορισμένη οπτική γωνία του σκηνοθέτη για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, και δια μέσου αυτής της εντολής, ο θεατής αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Ταυτίζομαι με την ερμηνεία που δίνω σ’ αυτό που παρατηρώ. Ανατροφοδοτώντας τον σκηνοθέτη με την ανάκλαση μου ως θεατή, δημιουργείται ένα νέο σενάριο μέσα στο ίδιο πεδίο, και ο φαύλος κύκλος της εναλλαγής του θύματος σε θύτη συνεχίζεται. Έτσι η προβολή του σκηνοθέτη στον ηθοποιό και στον θεατή και αντίστροφα αφορά το ίδιο πρόσωπο. Θύτης και θύμα το ίδιο.

Όταν κάποια φορά είμαι σε σιγή έχω την αίσθηση  ότι η επίγνωση που παρατηρεί όλο  τον εγκλωβισμό, είναι έξω από το σύστημα Σ’ αυτήν την κατάσταση δεν κυριαρχεί καμία σκέψη σε καμία άλλη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματα.  

               

Εσείς τι ρόλο παίζετε;

Υπάρχει τρόπος διαφυγής;